O conto de Manoel e Chuco

Dous rapaciños rifaron, y-estábanse batendo cegos. Un d’iles san e rexo, y-o outro un malpocadiño que choraba. Duas mulleres apartáronos e levaron ó meniño dos choros dándolle bicos. O outro, o san e forte, soilo, vermello de vergonza quedaba sin agarimo cheo de tristura, e foise indo paseniño. Fíxenlle unha festa ó probe do rapás e dixen pra mín ‘tamén os fortes dan compasión ás veces’, lembrándome d’un sucedido’.

O sucedido foi esto. Había unha vés n-unha aldea veira mar, n-a ría de Marín, dous mozos mariñeiros, Chuco e Manoel. Eran tempos n-os qu’ainda non ian as motoras a buscar sardiña a Leixoes, nin xiquera as artes da traiña eran donas das rías. Os barcos xeitosos ian mar afora máis alá d’a illa d’Ons e chegaban moitas veces a Finisterre.

Manoel era un rapás ergueito e finiño, churrusqueiro y-amigo d’as rapazas. Chuco era un mozo forte e valente que se desfacía de bó; ninguén bogaba coma il que pasaba horas sin arrial-o remo, e sin falar, nin se conocía nadador coma íl n-a ría.

E Chuco e Manoel tiñan tolería por Carmela, unha meiga rapaza d’óllos mouros, moi beiladora. Cada un d’os mariñeiros á sua maneira lle buscaba as voltas, y-ela por ningún s’acraraba. Con Manoel ría e paroiaba a desfacerse, diante de Chuco baixaba os óllos, e todo s’alcendía.

Pasou o caso cando Manuel e Chuco sairon ó mar n-o mesmo barco con oito homes máis. O barco era nóvo e foron á despedida vellos, nenos e mozas, y-antre eles Carmeliña que non separaba os óllos de Chuco, nin Chuco d’ela. Foron as miradas unhas promesa d’amore, e Chuco bogou con máis forza que nunca, cheo de vida.

Non se soupo bén nunca, porque estas cousas non se saben bén endexamais. O mar estivera calmo, e batía un pouco de Nordeste. Fixéranse dous bos lances n-a illa, y-o barco voltaba pra terra cando caía o sol, con toda a vela pra aproveitar as frias. Debeu ser com’un lostrego a nortada, a escota non correu a tempo, a carga foise a unha banda, calquer cousa, o conto foi que d’un soilo batido o vento dou volta ó barco y-os homes fóronse ó mar co’a sorte de se poderen por a salvo n-a quilla.

Xa todo se cerrara d’escuma, e rompendo avantaban as augas. Non se vía un barco, zoaba o vento y-a noite chegaba. Foi entonces cando Chuco, o máis forte nadador de todol-os xeiteiros, botouse ó mar confiado e surrindo a buscar en terra axuda pr’ós probiños que alí se quedaban engarrados no barco deitado n-as olas. Todol-o viron litar, avantando en longas brazadas con toda seguranza e ninguén dubidou que conseguise o proposto.

O tempo pasou en balde, e n-a noite coidaron os mariñeiros morrer moitas veces, mollados y-esmoreados de frío. Pol-a mañán unha motora topou o barco perdido e salvou ós nove homes.

Aquela misma mañán apareceu Chuco morto n-a area de Beluso despois de nadare cinco millas; o seu esforzo fixo soster a espranza n-os que quedaban n-o cativo amparo d’as madeiras do barco. Os probiños salváronse y-o mozo forte morreu.

Non pasou un ano e Carmeliña sempre meiga e beiladora casábase con Manoel, de cote finiño e churrusqueiro. E certo que co’a lembranza de Chuco pódese decir qu’os fortes dan compasión ás veces non está de máis o pregar por eles.

Antón Losada e Dieguez. Nós. 05 San Xoan 24 Xuño, 1921.

Advertisements
Etiquetado con: , ,
Publicado en Antón Losada Diéguez, Nós

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: