Brua o mar!

(A flor do inverno é de neve, o azul do ceo, embazado,
ña Mai-Terra aterecida tén un canto amargurado.)

Brua o mar! As ardentías escáchan-se nas rompentes,
e os cons varudos agachas as suas cristas trementes.

(Trema o salgueiro dolente sintindo o beijo do gio,
e un alongado lamento sóbe do leito do río.)

Brua o mar! As furibondas olas en ingente traza
érguense oulas e soberbas n-unha espantosa ameaza.

(Do carballo a fortaleza arripía-se a friaje
nos cumios ispidos prende a tristura do paisaje.)

Brua o mar! Cada bruido é unha cega imprecación,
cada ola que se desfai, un berro de maldición.

(Pol-a terra andan as almas a padecer e a chorar;)
mas nas rías e nas furnas, cons e barras, brua o mar.

Brua o mar! Doente, tolo, con pavorosa telemia
A inmensidade é unha moura e horripilante blasfemia.

Luitadores!

A lus do lóstrego aluma
a rua pr’ónde camiña o nóso esforzo lanzal:
sejan nósas almas brancas como o claror da alba escuma
que o nordés revolve airado nas mourenzas do peiral,
Fortes e albos, como o mar!

Victoriano Taibo. Nós. 05 San Xoan 24 Xuño, 1921.

Advertisements
Etiquetado con: , , ,
Publicado en Nós, Victoriano Taibo

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: