Lembranza – Elexía do bon irlandés

E por iso Erín –a terra escolleita dos santos e dos heróis –sen tristuras, con serenidá, dí ateigada de gratitude: ‘Eles eran prantas escolleitas e pra que se non murcharan, podendo vivire n-eternidade de séculos, Vós, Siñore, puxéchelos ó acochamento da tempestade…’

Ramón Vilar Ponte

Etiquetado con: , , , ,
Publicado en Nós, Ramón Vilar Ponte

Os Celtas na Penínsua Ibérica

Hoxe aparece probado pol-a entrepretación dos testos antigos, pol-a estensión dos nomes céltigos, e máis pol-a das necrópoles con civilización netamente celta (tipos de Hallstatt e La Téne I) que a nósa raza chegou a ocupar un tempo a mor parte da Penínsua: toda a banda occidental (Galizia e Portugal) e máis a Meseta Central, y-esta domeñación durou dend’o século VII hastr’ó III enantes de Xesús Cristo.

Vicente Risco

Etiquetado con: , , ,
Publicado en Galizia Cétiga, Nós, Vicente Risco

A civilización dos antigos Celtas

Coma todol-os antigos, eran crueles na guerra, e tiñan o costume de conservalas cabezas dos nemigos mortos. Combatían a pé a cabalo y-en carros de guerra, e levaban ás veces á guerra ás mulleres.

As mulleres eran moi respeitadas, e moitas veces tomábanas coma árbitros nas custiós graves. As mulleres reinaban e desempeñaban as maxistraturas.

Vicente Risco

Etiquetado con: , , , , , , , ,
Publicado en Galizia Cétiga, Nós, Vicente Risco

Vigo: a cibdade

Un pobo próspero e rico sin persoalidade, sin valores culturás, desentendido da vida ideial, é com’unha muller fermosa, mais… sin corazón. Eso é o que percisa Vigo; creare a súa persoalidade como poboazón galega, forxar a súa vida espritual. Como a Cruña, por exempro, necesita algo d’aquela actividade e d’aquela disposición vountaria pra o mundo dos negocios. E os qu’ademiramos Vigo e n-il óllamos a gran cibdade do porvir, a gran urbe da futura civilización atlántica, quixéramos óllare tamén, á veira do seu frorecemento económico, o frorecemento do seu esprito e o callamento da sua cultura.

Roberto Blanco Torres

Etiquetado con: , , ,
Publicado en Nós, Roberto Blanco Torres

O conto de Manoel e Chuco

Dous rapaciños rifaron, y-estábanse batendo cegos. Un d’iles san e rexo, y-o outro un malpocadiño que choraba. Duas mulleres apartáronos e levaron ó meniño dos choros dándolle bicos. O outro, o san e forte, soilo, vermello de vergonza quedaba sin

Etiquetado con: , ,
Publicado en Antón Losada Diéguez, Nós

Brua o mar!

A lus do lóstrego aluma
a rua pr’ónde camiña o nóso esforzo lanzal:
sejan nósas almas brancas como o claror da alba escuma
que o nordés revolve airado nas mourenzas do peiral,
Fortes e albos, como o mar!

Victoriano Taibo

Etiquetado con: , , ,
Publicado en Nós, Victoriano Taibo

Nacionalismo e democracia

Nada valen homen cultos en Galizia sin unha cultura galega, porque o home non é escravo da sua raza, nin da sua língua, nin da relixión, nin do curso dos ríos, nin da orientación das suas montanas; pero en troques é un factor encravado drento d’un ambente, drento d’unha espritualidade, é dicir, drento d’unha cultura; é un factor que adiquiren unha natureza común cos seus conterráneos, pol-a comunidade de pensamentos e de sentimentos; e si lle falta isa comunidade, sinon sinte isa y-alma coleitiva, resultancia d’unha cultura propia, nada lle dirán nin os seus rios nin as suas montanas, non a sua lingua nin a sua Historia; será un estranxeiro en terra propia; será como aquel desterrado de Lamenais, que andaba errante sobor da terra, e un dia vía rapazas guapas coma un sol de Maio que brindaban o seu amor casto e puro a rapaces fortes coma buxos, outro día vía coma os nenos e os abós se xuntaban peito contra peito para axudarse a sair dos trollos do camiño, e outro día vía o fumegar das chimeneas entre as brétemas arrayoladas d’unha mañán d’Abril, ou ouvía na serán os cantos das labregas levando pr’á casa-mater as suas facendas; pero nin aquelas rapazas o miraban, nin aqueles cantos lle traguían ningún relembro, nin aquelas xentes entendían as suas penas; e cando na veira do camiño, canso de camiñar sin fin, desafogaba a sua tristura, nenos e vellos bulrábanse das suas bágoas. Eisí serán tamén aqueles homes que non esteñan solidarizados c’o pensamento e c’o sentimento da sua Terra; o seu esforzo agonizará na esterilidade tráxica do d’auqel desterrado, morto sin acougo en procuro d’unha Patria.

Etiquetado con: , , ,
Publicado en Nós